otobus

bazıları her şeyi çok fazla kolay ve çabuk paylaşıyor. geçen gün otobüste oturan bir kadın ve yetişkin kızı ile karşılarında oturan bir kadın ve küçük oğlu mesela. kızı olan diğerine oğlunu sordu, kaç yaşında, kaçıncı sınıfta? gibi klasik otobüs lafları. burdan laf çocuğun babasının nasıl kavgada adam öldürdüğüne ve hapse girdiğine, babanın geçenlerde çıktığına, annenin korkudan oğlunu hiç bir yere yollayamayışına geldi. otobüste herkes bunu dinledi. zaten sabah, herkes sessiz. şimdi ben bunları yazarken, büyük ihtimalle bir daha asla karşılaşmıyacağım bu insanları bu şekilde ifşa etmekten adeta utandım. özellikle de on yaşındaki şu an ismini hatırlayamadığım çocuk adına. bu kadar özel şeylerin herkesin ortasında anlatılması zor değil mi? annesinin hemen yanında babasıyla ilgili bu kabullenilmesi zor gerçeği 'geçen pazardan ucuza etek aldım, sağlam çıktı' havasıyla anlatması? acaba neler düşündü? ama yine de sonra annesinin çocukla konuşuşundan, hareketlerinden, kadının oğlunu gerçekten çok sevdiği ve çocuğun da onu sevdiğini gördüm; hava daha güzel olsun onu gezmeye çıkarıcakmış, evde bunalıyormuş. nispeten mutlu oldum.